•  E-mail

SPORTCLUB W.V.V.’28 DOOR DE JAREN HEEN

Het begon allemaal in het najaar van 1927 inde nieuwe stadswijk Wittevrouwenveld. Enkele enthousiaste voetballiefhebbers besloten tot het oprichten van een eigen voetbalclub. Na enkele maanden praten kon op 1 april 1928 de oprichtingsvergadering worden gehouden en werd de RK Voetbalvereeniging W.V.V. een feit. Men werd ingedeeld in de 1^e klasse van de RKLVB (Onderafdeling Limburg). Ondanks tal van problemen, vooral van financiële aard, volgden er   talrijke successen. In 1933 werd gefuseerd met de patronaatsclub “ Olympia”, waarna in het seizoen 1934-1935 promotie volgde naar de IVCB (Inter Voetbal Competitie Bond).

In 1940 fuseerden de KNVB en de IVCB onder druk van de Duitse bezetters en werd  WVV  ingedeeld in de 3^e klasse van de NVB (“ Koninklijke” mocht niet van de Duitsers). In de oorlog  (1942) moest de naam gewijzigd worden in “ Wittevrouwenveld”, omdat er in Winschoten al een WVV bestond (de oude club van Jan Mulder). Naderhand werd dit gewijzigd in WVV’28 (1948) en vervolgens in Sportclub WVV’28 (1955), omdat er toen ook een gymvereniging deel  uitmaakte  van de club. In de volksmond bleef het echter steeds “WVV”.

Het heeft er toen een hele tijd naar uit gezien dat WVV nooit hoger zou komen dan de 3^e klasse. In de seizoenen 1958-1959 en 1959-1960 stoomde WVV echter in 1 keer door van de 3^e naar de 1^e klasse. Het 1^e klasserschap duurde tot en met het seizoen 1964-1965. Toen volgde de 1^e degradatie  in   het 37-jarig bestaan !! Na talrijke omzwervingen had men toen wel eindelijk een eigen accommodatie achter het Geusselt-stadion gekregen. De velden werden in gebruik genomen op zaterdag 8 augustus 1964 met een wedstrijd tegen Roda JC. In de zomer van 1975 werd het eerste eigen clubgebouw gerealiseerd, dat in 1980 werd uitgebouwd tot het huidig vertrouwde honk.

Op een 1-jarig verblijf in de 1^e klasse na (seizoen 1974-1975 als gevolg van de invoering van de hoofdklasse) speelde WVV steeds in de 2^e klasse. Een hoogtepunt hierin was de kampioensstrijd     met Minor in 1972, toen men na 2 zeer drukbezochte beslissingswedstrijden (5.000 toeschouwers)    in Beek het kampioenschap net miste. Jammer genoeg werd in 1986 het 2^e klasserschap verspeeld.  Drie degradaties in 60 competities zeggen toch wel wat over het spelpeil bij WVV. Dit geldt ook voor de vrouwenafdeling die WVV heeft sinds 1986. Zij waren een hele tijd toonaangevend in Limburg en zijn momenteel het hoogste spelende  vrouwenteam van Maastricht.

Vanaf 1986 was het sportief gezien een stuk wisselvalliger, maar ook hectischer. Het 3^e klasserschap leek weer een gegeven, maar in 1993 volgde een degradatie naar de 4^e klasse. Dit verblijf  duurde maar 2 seizoenen. In 1995 werd een nek-aan-nek race met Leonidas gewonnen en werd het 1^e kampioenschap sinds 1960 behaald. Het kampioensteam van 1960 was prominent te gast op het kampioensfeest. En de geschiedenis herhaalde zich. In het volgende seizoen werd na weer een beslissingswedstrijd tegen Minor (!) promotie naar de 2^e klasse afgedwongen, na een opmerkelijk slot van de verlenging. Het verblijf in de 2^e klas was helaas maar eenjarig en in 2001 volgde zelfs weer degradatie naar de 4^e klasse. Dat 4^e klasserschap kon in 2002 net worden behouden na een enerverende eindspurt. De hectiek blijkt ook uit het feit dat WVV tot voor enkele jaren vrijwel ieder seizoen betrokken was bij promotie- of degradatie door het spelen van beslissingswedstrijden en/of deelname aan de nacompetitie. Promotie lukte helaas niet meer, maar degradaties konden vaker worden afgewend. 

Sinds de degradatie in 2001 waren het 7 magere jaren voor WVV, vooral op sportief gebied. Er   waren enkele kampioenschappen van lagere teams en de dames klommen naar de 2^e klasse. Het  jubileumseizoen 2002-2003, met een fantastisch 75-jarig  jubileumfeest, was nog  redelijk. Daarna ging het pas echt fout.  Het 1^e team zakte nog verder weg en in 2005 volgde degradatie naar de 5^e klasse KNVB, de vroeger binnen WVV zo verguisde “onderafdeling”. En met een historisch dieptepunt qua score: 1 schamel punt in het hele seizoen. Terecht werd dit door vele WVV’ers   als een blamage ervaren. In 2007 moest de gifbeker helemaal worden leeggedronken: degradatie van het 1^e naar de 6^e klas. Het jubileumseizoen 2007-2008 was er een van uithuilen en opnieuw beginnen.

Het verval heeft een diepere oorzaak. Immers binnen Sportpark Geusselt rommelt het  al   jaren. Waren er vroeger nog 8 clubs, inmiddels zijn er nog maar 4: Amelie, RHC, MVV’02 en White Star legden het loodje. WVV had al eens fusiebesprekingen met MVV’02 in 1991. En vanaf juni 2000 werd met buur Rapid gepraat over een fusie, die echter in april 2001 afketste. De gemeente Maastricht kon en wilde de fusieplannen niet ondersteunen, omdat men was begonnen met een Masterplan Geusselt. De toen nodig geachte fusie werd echter bijna de doodsteek voor de club, want iedereen wachtte af met verval tot gevolg. Gelukkig kon het tij nog enigszins worden gekeerd. Daarna is het door de onzekerheid over de toekomst eigenlijk niet meer goed gekomen. Bovendien vond een aantal jaren geleden een wisseling van de wacht plaats toen een aantal ervaren bestuursleden  terugtraden   om plaats te maken voor nieuw elan. Dat was eigenlijk te vroeg.

Maar ook nu is weer gebleken dat WVV, zeker op bestuurlijk gebied, een stabiele en veerkrachtige club is. Zo zijn er vanaf 1949 slechts 4 voorzitters geweest. Momenteel werken de destijds teruggetreden en de nieuwe bestuursleden eendrachtig samen aan een toekomst met perspectieven. Ook sportief wordt er weer aan de weg getimmerd, waarbij getracht wordt om de echte voetbalcultuur weer terug te krijgen. En ook de leden hebben er weer zin in. Samen gaan we de schouders onder WVV zetten om na de 7 magere jaren de weg omhoog weer in te slaan. De eerste verbeteringen hebben zich al aangediend. De organisatie staat, de sfeer is goed, er zijn tal van nevenactiviteiten en het ledenaantal stijgt. Hopelijk krijgen we ook weer de zo broodnodige jeugdafdeling op poten.

Natuurlijk blijft de toekomst ongewis. Dat ligt vooral aan externe factoren. Net als midden  60’er jaren, toen WVV na een jarenlange zwerftocht eindelijk de lang verwachte eigen  accommodatie kreeg, is het zeker dat van diezelfde accommodatie na bijna 45 jaar afscheid moet worden genomen. Het Masterplan Geusselt van 8 jaar geleden wordt nu eindelijk uitgevoerd, waardoor een  verhuizing er binnen 1 tot 2 jaren aan zit te komen. Waar nu nog wordt gevoetbald komt straks hét   (veelbesproken) zwembad van Maastricht.  Na jaren van onzekerheid, waarbij de  door de tand des tijds aangetaste accommodatie slechts met kunstgrepen en tijdelijke maatregelen in stand kon worden gehouden, lonkt nu het perspectief van een ander, maar wel eigentijds complex dat optimaal zal voldoen aan de huidige eisen die voetballers en supporters stellen.

Toch zullen de ingrijpende gebeurtenissen die ons te wachten staan de club nieuw leven inblazen. Daarvan is men binnen de club rotsvast overtuigd. De viering van het 80-jarig jubileum in mei 2008 is  dan ook een nieuwe start, die de club een forse nieuwe impuls zal geven. WVV leeft nog steeds en heeft weer vitaliteit. En iedereen binnen de club is vastbesloten om onze vooraanstaande positie binnen het Maastrichtse voetbal weer in te nemen.

Januari 2010 was een memorabele maand in onze geschiedenis. Ineens gingen de ontwikkelingen heel erg snel en werd duidelijk dat onze accommodatie zou worden verkocht aan de gemeente. Op deze plek in het Geusseltsportpark zou vrij snel worden begonnen met de bouw van het nieuwe zwembad van Maastricht. Op 12 januari tekenden we de overeenkomst op het Stadhuis en dit werd definitief gemaakt bij de notaris op 25 januari. Inmiddels hadden we besloten om per 1 februari te verhuizen. Maar ook om in stijl afscheid te nemen van onze vertrouwde stek. Het werd een hartverwarmend afscheidsweekend. Op vrijdag 29 januari was er voor de laatste keer ons jaarlijkse gekostumeerde Vastelaovendsbal in onze prachtig versierde eigen kantine onder het motto “Met un traon”.

Zondag 31 januari 2010 was een heel speciale dag. Toen namen wij, na 47 jaar (!), definitief afscheid van ons oude vertrouwde sportcomplex en kantine. Het werd een dag met een lach en een traan. Een lach, omdat we de toekomst van onze groeiende en bloeiende vereniging in eigen hand kregen en zouden verhuizen naar een accommodatie die bij de huidige tijd past. Een traan, omdat velen het thuisgevoel zullen missen en het vanaf nu met mooie herinneringen zullen moeten doen. Wij waren en zijn er vast van overtuigd dat de onderlinge band van de WVV-ers sterker zal zijn dan de band met het sportcomplex en dat onze club een mooie toekomst tegemoet gaat.

Met een nog nooit zo intens meegezonden "You'll never walk alone" door Eric Ghelen. En een hartverscheurende gezamenlijke uittocht. We hebben samen gedronken, gefeest, gelachen, een of meer tranen weggepinkt én getoast op de toekomst van us WVV-ke. Eens te meer is gebleken dat ons saamhorigheidsgevoel, in goede en minder goede tijden, van hoog niveau is. Velen hadden behoefte aan troost en vonden die bij elkaar: "You'll never stand alone".

Dit was een afscheid ook zoals maar bij weinig verenigingen mogelijk is. Maar ook nu weer bleek de vitaliteit. Op het eind van de avond was het onderlinge WVV-gevoel en vertrouwen in de toekomst volop aanwezig. Iedereen was er steeds meer van overtuigd dat we op de accommodatie van Rapid onze draai zouden vinden. Zeker als we die speciale band onder elkaar blijven koesteren: "You'll never walk alone".

Vanaf 1 februari 2011 spelen wij samen met Rapid onze wedstrijden "aan de andere kant van de weg", delen de accommodatie en exploiteren gezamenlijk de kantine.